Julian Lage (gitaar), Daniel Blake (saxofoon),  Aristides Rivas (cello), Jorge Roeder (bas), Tupac Mantilla (drums/percussie)

De 22-jarige Julian Lage is net niet met een gitaar in zijn handen geboren. Maar dit wonderkind speelt sinds zijn vijfde en stond als achtjarige al aan de zijde van Carlos Santana. Op zijn elfde merkte Gary Burton hem op en vroeg hem samen te werken. Hij bracht vorig jaar zijn eerste album als leider uit: Sounding Point. Het werd meteen genomineerd voor de Grammy Award van ‘Best hedendaagse jazz album’ 2010.

Met zijn buitengewone vaardigheid is Lage bijna perfect in elke context. Voor Burton, die menig groot gitarist zijn eerste kansen gaf, van Pat Metheny over John Scofield tot Kurt Rosenwinkel, was hij dan ook de ideale student. Lage speelt ook geregeld met pianist Taylor Eigsti, met wie hij ook al opnamen maakte.

Lage had al vroeg een band met jazz, maar hij is ook een liefhebber van filmscores, zoals die van Bernard Herrmann, die het best bekend is door zijn muziek in Hitchcockfilms.

Op Sounding Point zijn tien originele nummers en drie covers te horen, maar ze vallen buiten elke categorie; Lage creëert onmiskenbaar een jazzsound, maar met een moderne en goed doordachte aanpak, zodat het verrassend klinkt, ondanks zijn jeugdige leeftijd. Je hoort er referenties in, maar hij klinkt toch anders dan zijn invloeden. Hij gebruikt vier verschillende muzikale omgevingen: met zijn eigen kwintet, in duet met Eygsti, in een virtuoos trio met  banjospeler Béla Fleck en mandolinespeler Chris Thile, solo op akoestische gitaar waarin hij aan Ralph Towner doe denken. Sounding Point is een eclectisch album, met levendige composities, vindingrijk spel en een mooie mix. Op elektrische gitaar is zijn grote voorbeeld Jim Hall. Hij streeft ook zulke diepe warme en precieze toon na. Ook Lage bouwt zijn solo’s creatief en verrassend op, met veel harmonisch raffinement. Met Fleck en Thile kiest hij voor collectieve improvisatie. Hedendaags klassiek, Americana en blues- en jazzkleuren zijn erin verwerkt. Met Eigsti kan hij ongeremd tonen wat hij in zijn mars heeft in klassieke jazztunes. Hij wordt vooral geprezen voor zijn overweldigende techniek, zijn perfectionisme en niettegenstaande zijn jeugd, voor zijn muzikale wijsheid en spirit.